Η σκηνή ξετυλίγεται με σιωπηλή χάρη, ένα γαλήνιο πανόραμα που αποτυπώνεται στον καμβά. Το ήρεμο νερό κυριαρχεί στη σύνθεση, ένα καθρέφτης που αντανακλά τα ψηλά, λεπτά δέντρα που στέκονται φρουροί κατά μήκος της μακρινής όχθης. Τα επιμήκη σχήματά τους, που επαναλαμβάνονται στην επιφάνεια του νερού, δημιουργούν έναν μαγευτικό κάθετο ρυθμό. Η χρήση χρώματος από τον καλλιτέχνη είναι σκόπιμη. Τα σιωπηλά πράσινα, οι απαλές λεβάντες και το λεπτό παιχνίδι του φωτός και της σκιάς προκαλούν μια διάθεση ενδοσκόπησης και ειρήνης. Η όχθη του ποταμού, που καθορίζεται από μια λεπτή αλλαγή υφής, οδηγεί το βλέμμα προς το νερό.

Η σύνθεση είναι αριστοτεχνική, με τα δέντρα να λειτουργούν ως κάθετο αντίστιγμα στην οριζόντια έκταση του νερού. Είναι σαν ο κόσμος να έχει σταματήσει, μια στιγμή που αναστέλλεται στον χρόνο. Αυτός ο πίνακας δεν είναι απλώς μια απεικόνιση ενός τόπου, είναι μια ανάκληση ενός συναισθήματος – μιας αίσθησης ηρεμίας, της παρουσίας στη γαλήνη της φύσης. Οι πινελιές είναι ελεγχόμενες, σχεδόν εκλεπτυσμένες, αλλά το συνολικό αποτέλεσμα απέχει πολύ από το στείρο. Αναπνέει με ζωή και απαλή κίνηση.