Το έργο τέχνης μας βυθίζει σε μια σκηνή του σούρουπου στην όχθη ενός ποταμού. Στο προσκήνιο, σκοτεινές, συλλογιστικές φιγούρες συγκεντρώνονται γύρω από μια αναβοσβήνυση φωτιάς, τα σχήματά τους ορίζονται μόνο αόριστα σε σχέση με τη ζεστή λάμψη των φλογών. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί αριστοτεχνικά το impasto, την παχιά εφαρμογή του χρώματος, για να δημιουργήσει υφή. Σχεδόν νιώθω την τραχιά επιφάνεια. Ο ποταμός εκτείνεται στην απόσταση, τα νερά του αντανακλούν τα σιωπηλά χρώματα του ουρανού. Οι πινελιές χορεύουν στην επιφάνεια, δημιουργώντας μια αίσθηση κίνησης, σαν να είναι το ίδιο το νερό ζωντανό. Ο ουρανός, ένα μείγμα πράσινου και κίτρινου, υποδηλώνει τη μετάβαση από την ημέρα στη νύχτα, προσθέτοντας στη μελαγχολική ατμόσφαιρα.