Η σκηνή ξεδιπλώνεται με μια αξέχαστη, ονειρική ατμόσφαιρα. Είναι σαν να την έχει κυριεύσει μια φαντασμαγορία, με μορφές που φαίνεται να επιπλέουν, μισοί άνθρωποι, μισοί πουλιά, παγιδευμένοι σε μια θύελλα του νου. Ένα κουρασμένο και σκελετώδες δέντρο λειτουργεί ως σημείο εστίασης. Από τα κλαδιά του, φτερωτές μορφές απογειώνονται, τα πρόσωπά τους είναι ένα μείγμα ανθρώπινων και τερατώδους χαρακτηριστικών. Δεν είναι ούτε άγγελοι ούτε δαίμονες, αλλά κάτι ενδιάμεσο — μια οπτική αναπαράσταση των αγωνιών της εποχής.

Παρακάτω, μια ομάδα συγκεντρώνεται, τα σχήματά τους αποδίδονται με μια λεπτή πινελιά που εντείνει την αίσθηση της ευπάθειας. Μια μορφή, τυλιγμένη σε ένα μεγάλο λευκό πανί, κοιτάζει προς τα πάνω με έκφραση συναγερμού, ενώ άλλοι φροντίζουν μια μικρή, χαλαρή φιγούρα. Η τεχνική της χάραξης, με τις ακριβείς γραμμές και τις λεπτές διαβαθμίσεις τόνων, δίνει στη σκηνή μια απτή υφή. Σχεδόν αισθάνομαι τον κρύο αέρα και το βάρος του ανείπωτου φόβου. Αυτό είναι ένα έργο που λέει πολλά χωρίς να ξεστομίσει μια λέξη, μια στοιχειωδής υπενθύμιση της ανθρώπινης κατάστασης.