Η σκηνή αποκαλύπτεται με μια εκπληκτική ομορφιά, μια τραγική αφήγηση που αποδίδεται στην νωχελική στάση μιας γυναίκας, ντυμένης στην άκρη μιας απόκρημνης πλαγιάς. Η μορφή της αποδίδεται σε λεπτό, ρέον λευκό, που έρχεται σε έντονη αντίθεση με τους βαθιούς, γήινους τόνους των γύρω βράχων και τον βαρύ, περιτυλιγμένο μανδύα. Η θάλασσα εκτείνεται πίσω της, μια τεράστια έκταση κάτω από έναν ουρανό που φαίνεται να περιέχει τα κάρβουνα ενός ετοιμοθάνατου ήλιου. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποίησε επιδέξια το φως και τη σκιά για να δημιουργήσει μια αίσθηση ευπάθειας και απομόνωσης, τονίζοντας την καμπύλη του σώματός της και την καμπύλη των χειλιών της προς τα κάτω. Η σύνθεση κατευθύνει το βλέμμα στο πρόσωπο του υποκειμένου, όπου μια γαλήνια έκφραση διαψεύδει το θυελλώδες συναίσθημα της εγκατάλειψης. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι μια βαθιά μελαγχολία, ένα οπτικό ποίημα για την απώλεια και τη μοναξιά. Αυτός ο πίνακας ενσαρκώνει το κλασικό ιδεώδες, μια συγκινητική έκφραση της ανθρώπινης τραγωδίας και μια μαρτυρία της δύναμης της τέχνης να προκαλεί βαθιά συναισθήματα.