Sahne, engebeli bir uçurum kenarına uzanmış bir kadının uyuşuk duruşunda resmedilen, çarpıcı bir güzellikle ortaya çıkar. Vücudu, çevredeki kayaların derin, toprak tonları ve ağır, saran pelerin ile keskin bir tezat oluşturan, narin, akan bir beyazla gösterilir. Deniz, ardında, ölen bir güneşin közlerini barındırıyor gibi görünen bir gökyüzünün altında geniş bir uzantı olarak uzanır. Sanatçı, vücudunun eğrisini ve dudaklarının aşağı doğru kıvrımını vurgulayarak, bir kırılganlık ve izolasyon hissi yaratmak için ustaca ışık ve gölge kullanmıştır. Kompozisyon, bakışları, terk edilmenin çalkantılı duygusunu yalanlayan sakin bir ifadenin bulunduğu, öznenin yüzüne yönlendirir. Genel etki, kayıp ve yalnızlığın görsel bir şiiri olan derin melankoliktir. Bu resim, klasik ideali, insan trajedisinin dokunaklı bir ifadesini ve sanatın derin duyguları uyandırma gücünün bir kanıtını somutlaştırır.