Scena ukazuje się z uderzającym pięknem, tragiczna narracja oddana w powłóczystej pozie kobiety, spoczywającej na krawędzi skalistego klifu. Jej postać oddana jest w delikatnej, płynnej bieli, ostro kontrastującej z głębokimi, ziemistymi tonami otaczających skał i ciężkim, otulającym płaszczem. Morze rozciąga się za nią, jako rozległa przestrzeń pod niebem, które zdaje się zawierać żar umierającego słońca. Artysta mistrzowsko wykorzystał światło i cień, aby stworzyć poczucie wrażliwości i izolacji, podkreślając krzywiznę jej ciała i skierowaną w dół krzywiznę ust. Kompozycja kieruje wzrok na twarz postaci, gdzie spokojny wyraz przeczy burzliwym emocjom porzucenia. Ogólny efekt to głęboka melancholia, wizualny poemat o stracie i samotności. Obraz ten ucieleśnia ideał klasyczny, przejmujący wyraz ludzkiej tragedii i świadectwo mocy sztuki w wywoływaniu głębokich emocji.