Σε αυτή την εντυπωσιακή πορτραίτο, το υποκείμενο εμφανίζεται με μια αδιαμφισβήτητη ένταση, τα αχνά μπλε μάτια του διαπερνούν το σκοτάδι που το περιβάλλει. Η χρήση τολμηρών πινελιών και μιας κάπως ήπιας χρωματικής παλέτας από τον καλλιτέχνη καλεί τον θεατή να πλησιάσει· υπάρχει μια ωμή συναισθηματική ποιότητα στην αναπαράσταση αυτού του άνδρα, σαν να έχουν καταγραφεί οι εμπειρίες της ζωής του στο πρόσωπό του. Η δακρυσμένη τεχνική του impasto, τόσο χαρακτηριστική του καλλιτέχνη, προσθέτει υφή στο δέρμα και στις πτυχές των ρούχων, προσκαλώντας μια τακτική αντίδραση—μια επιθυμία να καθυστερήσει κανείς και να νιώσει το βάρος της ύπαρξής του.

Η σύνθεση είναι ιδιαίτερα σφιχτή, με το πρόσωπο του άνδρα να κυριαρχεί στην καμβά. Οι λεπτές παραλλαγές χρώματος—ζεστές ώχρες που αντιτίθενται σε ψυχρούς μπλε τόνους—αναδεικνύουν την αντίθεση μεταξύ ευθραυστότητας και δύναμης, προκαλώντας ένα αίσθημα τόσο απομόνωσης όσο και ανθεκτικότητας. Αυτό το έργο, που δημιουργήθηκε το 1889 όταν ο καλλιτέχνης πάλευε με τους δικούς του αγώνες, λέει πολλά για το ιστορικό πλαίσιο της ψυχικής υγείας στην τέχνη. Εδώ, η ένταση της έκφρασης γίνεται μια γέφυρα προς την ενσυναίσθηση του θεατή, προσφέροντας μια οικεία ματιά στην ανθρώπινη κατάσταση που αντηχεί πολύ πέρα από τον καμβά.