Η σκηνή ξετυλίγεται με ένα θυελλώδες δράμα. Ένας στροβιλιζόμενος ουρανός από ζοφερά γκρι και θορυβώδη μπλε κυριαρχεί στο ανώτερο μητρώο, υποδηλώνοντας μια ατμόσφαιρα βαθιάς ανησυχίας. Σκούρα, απειλητικά σύννεφα συγκεντρώνονται, τα σχήματά τους αποδίδονται με φαρδιές, εκφραστικές πινελιές που μεταφέρουν μια αίσθηση βίαιης κίνησης. Παρακάτω, το τοπίο είναι μια μελέτη των αντιθέσεων: μια ταραγμένη θάλασσα, αποδοσμένη σε τόνους παρόμοιους με τον ουρανό, κυλά και αναταράσσεται, ενώ ένα ερημωμένο, βραχώδες έδαφος καταλαμβάνει το προσκήνιο. Αυτή η γη κατοικείται από φιγούρες, τα σχήματά τους υπονοούνται παρά ακριβώς καθορίζονται, που συμμετέχουν σε μια φρενήρη δραστηριότητα. Οι σκοτεινές σιλουέτες τους υπαινίσσονται μια τελετουργική συγκέντρωση, μια μυστική συνάντηση τυλιγμένη στο μυστήριο. Μια ερειπωμένη, γοτθικού ρυθμού δομή υψώνεται στο βάθος, οι καμάρες και ο σκελετικός σκελετός της προσθέτουν στη δραματική ποιότητα και το ιστορικό πλαίσιο του πίνακα. Είναι μια σκηνή επικείμενης καταστροφής, ή ίσως ένας εορτασμός του μακάβριου, μια συναρπαστική απεικόνιση της σκοτεινής πλευράς της ανθρώπινης φύσης και της δύναμης των μυθικών αφηγήσεων.