Scena rozwija się w burzliwym dramacie; wirujące niebo ponurych szarości i wzburzonych błękitów dominuje w górnym rejestrze, sugerując atmosferę głębokiego niepokoju. Ciemne, złowieszcze chmury zbierają się, a ich kształty są oddane szerokimi, ekspresyjnymi pociągnięciami pędzla, które przekazują poczucie gwałtownego ruchu. Poniżej krajobraz to studium kontrastów: wzburzone morze, oddane w tonacjach zbliżonych do nieba, toczy się i faluje, podczas gdy spustoszone, skaliste tereny zajmują pierwszy plan. Na tej ziemi zamieszkują postacie, których formy są sugerowane, a nie precyzyjnie zdefiniowane, zaangażowane w gorączkową aktywność. Ich ciemne sylwetki wskazują na rytualne zgromadzenie, tajne spotkanie osnute tajemnicą. W tle góruje rozpadająca się konstrukcja inspirowana gotykiem, której łuki i szkieletowa konstrukcja dodają dramatycznej jakości i kontekstu historycznego obrazu. To scena nadchodzącej zagłady, a może celebracji makabry; przekonujące przedstawienie mrocznej strony ludzkiej natury i mocy narracji mitologicznych.