W tej fascynującej scenie, Ulysses przedstawiony jest za sterem swojego statku, otoczony hipnotyzującym czarem Syren. Harmonia między głębokim niebieskim kolorem morza a kontrastującymi ziemskimi tonami jest oszałamiająca; odzwierciedla napięcie między niebezpieczeństwem a pragnieniem. Syreny, z ptasimi cechami i uwodzicielskimi pozami, rozprzestrzeniają się wokół niego—kuszące, groźne, a jednocześnie kojące. Ich eleganckie, ale niebezpieczne przynajmniej w otoczeniu wywołuje intensywność, która żąda uwagi widza.

Podczas gdy wioślarze ciężko pracują, ich mięśnie napięte są w odpowiedzi na wyzwanie, jakie stawiają te mitologiczne byty, można prawie usłyszeć skrzypienie drewna i łomot fal. Kompozycja wyraźnie uwydatnia Ulyssesa, ucieleśniając determinację w chaotycznym przyciągnięciu, które go otacza; ekspresyjna postawa, uchwycona w akcji, przekazuje poczucie pilności i decyzji. Mistrzowskie użycie koloru przez Waterhouse'a wzmacnia tę opowieść o pokusie i niebezpieczeństwie—bogata paleta barw w odcieniach rudości i głębokiego błękitu tworzy emocjonalny wpływ, który głęboko rezonuje, podkreślając czarującą, ale mroczną atmosferę mitologii greckiej.