Καθώς ο ήλιος κατεβαίνει στον ορίζοντα, το τοπίο μεταμορφώνεται σε μια ταπισερί ζεστών αποχρώσεων—εκτυφλωτικά πορτοκαλί, φλογερά κόκκινα και τρυφερά κίτρινα. Το κολοσσιαίο σύννεφο, σχεδόν ανθρωπόμορφο, αιωρείται σαν φύλακας πάνω από τη φωτεινή σφαίρα, οι άκρες του είναι θαμπές, γεμάτες από μια χρυσή λάμψη. Αυτή η ένωση του ουρανού και του ήλιου προκαλεί μια αιθέρια ηρεμία; σχεδόν μπορεί κανείς να ακούσει την απαλή ψιθυριστή των φύλλων που κουνιούνται από μια ελαφριά αύρα. Η ηρεμία είναι διάχυτη—μια στιγμή παγωμένη όπου ο χρόνος φαίνεται να έχει σταματήσει.

Κάτω, η γη στηρίζεται στον ποταμό, οι σκιές από μακρινές φιγούρες και δέντρα προσθέτουν βάθος σε αυτή τη γαλήνια σύνθεση. Τα νερά που αντανακλούν τον φωτεινό ουρανό δημιουργούν μια αλληλεπίδραση ζεστών και δροσερών τόνων που αιχμαλωτίζουν το βλέμμα. Είναι σαν όλη η τοπία να φλέγεται, καλώντας τον θεατή να παραμείνει περισσότερο, να απολαύσει τη λάμψη του απόγευμα. Σε αυτό το αριστούργημα, ο Κουίντζι δεν μεταφέρει μόνο την ομορφιά της δύσης αλλά παρουσιάζει και μια συναισθηματική κορύφωση—μια συγχώνευση χρωμάτων της φύσης που ζωγραφίζει μια ιστορία μνήμης και ονείρου.