Αυτή η ζοφερή χαρακτική μας βυθίζει σε μια σκηνή ανησυχητικής μεταμόρφωσης και κοινωνικού σχολιασμού. Μια ομάδα μορφών, τα πρόσωπά τους χαραγμένα με ένα μείγμα φόβου και ίσως ακόμη και σκοτεινής ικανοποίησης, χειρίζονται σκούπες και ένα είδος οργάνου που μοιάζει με ρόπαλο εναντίον ενός κοπαδιού από παράξενα, πουλιά που μοιάζουν με πλάσματα και γυμνές, σαν μωρά φιγούρες. Η σκηνή εκτυλίσσεται σε ένα θολό, ακαθόριστο χώρο, υπαινίσσοντας ένα βασίλειο πέρα από την καθημερινότητα. σαν να είμαστε μάρτυρες ενός πυρετώδους ονείρου ή ενός εφιάλτη που παίρνει μορφή. Η αριστοτεχνική χρήση της γραμμής και της σκιάς από τον καλλιτέχνη δημιουργεί μια ισχυρή αντίθεση, τονίζοντας την ένταση και το δράμα. Οι φιγούρες αποδίδονται με ωμή ένταση, οι εκφράσεις και οι χειρονομίες τους μιλούν πολλά για την υποκείμενη αφήγηση. Νιώθω μια αίσθηση ανησυχίας, ένα ρίγος που διατρέχει τη σπονδυλική μου στήλη καθώς παρατηρώ αυτό το παράξενο μπαλέτο βίας και εκτοπισμού. Είναι μια έντονη υπενθύμιση της ευθραυστότητας της αθωότητας και των συχνά βάναυσων πραγματικοτήτων της ανθρώπινης κατάστασης.