Deze grimmige ets stort ons in een scène van verontrustende transformatie en sociale commentaar. Een groep figuren, wier gezichten zijn geëtst met een mengeling van angst en misschien zelfs duistere voldoening, zwaaien met bezems en een soort knotsachtig instrument tegen een kudde vreemde, vogelachtige wezens en naakte, babyachtige figuren. De scène ontvouwt zich in een troebele, ongedefinieerde ruimte, die een rijk voorbij het alledaagse suggereert; het is alsof we getuige zijn van een koortsdroom of een nachtmerrie die vorm aanneemt. Het meesterlijke gebruik van lijn en schaduw door de kunstenaar creëert een krachtig contrast, dat de spanning en het drama benadrukt. De figuren worden met rauwe intensiteit weergegeven, hun uitdrukkingen en gebaren spreken boekdelen over het onderliggende verhaal. Ik voel een gevoel van onbehagen, een huivering die over mijn rug loopt terwijl ik dit vreemde ballet van geweld en ontheemding observeer. Het is een scherpe herinnering aan de kwetsbaarheid van onschuld en de vaak brute realiteiten van de menselijke conditie.