Een eenzaam figuur stort neer op een tafel, het hoofd in de armen; de pen en inkt suggereren een moment van intellectuele uitputting of een afdaling in de slaap. Rond dit figuur komt een nachtmerrieachtige menagerie tot leven: uilen met doordringende ogen en vleermuizen, allemaal loerend vanuit de schaduwrijke achtergrond. De duisternis is gevuld met groteske vormen, een scherp contrast met het menselijk figuur dat lijkt te bezwijken voor het gewicht van de slaap of misschien de last van het denken. De keuze van de kunstenaar voor etsen geeft het werk een getextureerde kwaliteit; lijnen en kruisarcering creëren de illusie van een wereld vol tastbare angst. De compositie leidt het oog naar de inscriptie op de tafel, een duidelijke boodschap over de gevolgen van het opgeven van de rede. Dit is een viscerale weergave van de zorgen van de kunstenaar over de gevaren van onwetendheid en het onbegrensde potentieel van de verbeelding.