Μια μοναχική φιγούρα καταρρέει σε ένα τραπέζι, με το κεφάλι χωμένο στα χέρια της. Το στυλό και το μελάνι υποδηλώνουν μια στιγμή πνευματικής εξάντλησης ή μια κάθοδο στον ύπνο. Γύρω από αυτή τη φιγούρα, ένα εφιαλτικό ζωολογικό κήπο ζωντανεύει: κουκουβάγιες με διεισδυτικά μάτια και νυχτερίδες, όλα παραμονεύουν από το σκοτεινό φόντο. Το σκοτάδι είναι γεμάτο γκροτέσκ μορφές, μια έντονη αντίθεση με την ανθρώπινη φιγούρα που φαίνεται να υποκύπτει στο βάρος του ύπνου ή ίσως στο βάρος της σκέψης. Η επιλογή του καλλιτέχνη για χάραξη προσδίδει μια υφή ποιότητα. Οι γραμμές και η διασταυρούμενη διαγράμμιση δημιουργούν την ψευδαίσθηση ενός κόσμου γεμάτου απτό φόβο. Η σύνθεση καθοδηγεί το βλέμμα στην επιγραφή στο τραπέζι, ένα σαφές μήνυμα για τις συνέπειες της εγκατάλειψης του λόγου. Αυτή είναι μια σπλαχνική αναπαράσταση των ανησυχιών του καλλιτέχνη σχετικά με τους κινδύνους της άγνοιας και τις απεριόριστες δυνατότητες της φαντασίας.