Μέσα στο απαλό, λαμπερό φως ενός αργά απογεύματος, αυτό το έργο αποτυπώνει την τρυφερή αθωότητα της παιδικής ηλικίας με φόντο τις χρυσές αποχρώσεις ενός ηλιόλουστου χωραφιού. Δύο νεαρά κορίτσια, ξυπόλητα και ντυμένα με απλά φορέματα, περπατούν σε ένα στενό μονοπάτι· το ένα κρατάει μια μικρή δέσμη κουνελιών, ενώ το άλλο κρατάει κάτι προσεκτικά, με σιωπηλές, στοχαστικές εκφράσεις. Η χαλαρή, ιμπρεσιονιστική πινελιά αποδίδει όμορφα το παιχνίδι φωτός και σκιάς, δίνοντας στη σκηνή μια απαλή ζωντάνια και μια στιγμιαία αίσθηση ζεστασιάς.

Η σύνθεση καθοδηγεί το βλέμμα του θεατή από τις φιγούρες στο προσκήνιο προς την ομιχλώδη απόσταση όπου εμφανίζονται δύο ακόμα σκιώδη παιδιά, ενισχύοντας το βάθος και το αφηγηματικό ενδιαφέρον. Η απαλόχρωμη παλέτα με απαλούς μπλε και ζεστούς ώχρους αποπνέει μια ήρεμη αγροτική ατμόσφαιρα, αντανακλώντας μια στιγμή από την καθημερινή ζωή στο τέλος του 19ου αιώνα. Το έργο αυτό αποτελεί συγκινητική απόδειξη της δεξιοτεχνίας του καλλιτέχνη στο να αιχμαλωτίζει την ευαίσθητη ισορροπία μεταξύ ρεαλισμού και ιμπρεσιονισμού, προκαλώντας νοσταλγία και σιωπηλή ευλάβεια για την απλότητα της ποιμενικής ύπαρξης.