Ondergedompeld in het zachte, fonkelende licht van een late namiddag, vangt dit kunstwerk de tedere onschuld van de kindertijd tegen de gouden tinten van een zonovergoten veld. Twee jonge meisjes, blootsvoets en gekleed in eenvoudige jurkjes, lopen langs een smal pad; een draagt een klein bundeltje konijntjes, terwijl de ander iets aandachtig vasthoudt, hun uitdrukkingen stilletjes beschouwend. De losse, impressionistische penseelvoering geeft prachtig het spel van licht en schaduw weer, waardoor de scène een zachte levendigheid en een vluchtig gevoel van warmte krijgt.

De compositie leidt de blik van de toeschouwer van de figuren op de voorgrond naar de mistige verte waar twee schimmige kinderen verschijnen, wat de diepte en het narratieve intrige vergroot. Het gedempte palet van zachte blauwen en warme okertinten roept een serene landelijke sfeer op, die een moment van het dagelijks leven aan het einde van de 19e eeuw weerspiegelt. Dit werk is een ontroerend bewijs van de meesterlijke vaardigheid van de kunstenaar om het delicate evenwicht tussen realisme en impressionisme vast te leggen, en roept nostalgie en een stille eerbied op voor de eenvoud van het pastorale bestaan.