Skąpany w miękkim, migotliwym świetle późnego popołudnia, ten obraz uchwyca czułą niewinność dzieciństwa na tle złotych odcieni oświetlonego słońcem pola. Dwie bose dziewczynki, ubrane w proste sukienki, idą wąską ścieżką; jedna niesie mały pęk królików, druga trzyma coś uważnie, ich wyrazy twarzy są ciche i zamyślone. Luźna, impresjonistyczna faktura pędzla pięknie oddaje grę światła i cienia, nadając scenie delikatną żywotność i ulotne ciepło.

Kompozycja prowadzi wzrok widza od postaci na pierwszym planie ku mglistemu tłu, gdzie pojawiają się dwie kolejne postacie dzieci, co zwiększa głębię i narracyjną intrygę. Stonowana paleta miękkich błękitów i ciepłych ochry wywołuje spokojną wiejską atmosferę, odzwierciedlając moment codziennego życia z końca XIX wieku. Ten obraz to wzruszające świadectwo mistrzostwa artysty w uchwyceniu delikatnej równowagi między realizmem a impresjonizmem, budząc nostalgię i cichą cześć dla prostoty pasterskiego bytu.