Η σκηνή εκτυλίσσεται κάτω από έναν ζοφερό, τρικυμιώδη ουρανό. μια μαρτυρία των συνεπειών της σύγκρουσης. Κυριαρχούν στη σύνθεση οι πεσόντες: ένα κουβάρι αλόγων, των οποίων τα σχήματα αποδίδονται σε ένα δραματικό κιαροσκούρο. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί παχιές, εκφραστικές πινελιές, χτίζοντας μια αισθητή αίσθηση υφής – σχεδόν μπορεί κανείς να αισθανθεί την τραχύτητα της γης, την κολλώδη υφή του αίματος. Η χρωματική παλέτα είναι ζοφερή, κυριαρχείται από γήινα καφέ, βαθύ μαύρο και πιτσιλιές από κόκκινο, μια έντονη αντίθεση που εντείνει τον συναισθηματικό αντίκτυπο του πίνακα. Ένα μακρινό τοπίο υπονοείται αόριστα, παρέχοντας ένα λεπτό πλαίσιο για την τραγωδία. Είναι μια ωμή και σπλαχνική απεικόνιση της απώλειας και της βάναυσης πραγματικότητας του πολέμου, τα άλογα, κάποτε σύμβολα δύναμης και χάρης, κείτονται τώρα σπασμένα και ηττημένα. Μου μένει μια βαριά καρδιά, αλλά και βαθύς σεβασμός για το ακλόνητο βλέμμα του καλλιτέχνη.