Η σκηνή ξετυλίγεται με δραματική ένταση, μια θυελλώδης θάλασσα αναβράζει κάτω από έναν ζοφερό ουρανό. Ο καλλιτέχνης συλλαμβάνει αριστοτεχνικά την ωμή δύναμη της φύσης, τα κύματα συντρίβονται στην ακτή με λευκό, αφρώδη θυμό. Μια στιβαρή ξύλινη κατασκευή, ίσως μια προβλήτα ή μια αποβάθρα, μάχεται με την επίθεση, τα ξύλα της τρίζουν στον άνεμο.

Βάρκες, πεταγμένες σαν παιχνίδια, παλεύουν με τα στοιχεία, και φιγούρες στην ακτή συγκεντρώνονται, προφανώς προετοιμάζονται ενάντια στην καταιγίδα. Η σιωπηλή παλέτα χρωμάτων, που κυριαρχείται από γκρι, καφέ και περιστασιακές λάμψεις κόκκινου, ενισχύει την αίσθηση προαίσθησης του πίνακα. Είναι μια σπλαχνική εμπειρία, σχεδόν μπορείτε να ακούσετε τον άνεμο να ουρλιάζει και τη θάλασσα να βρυχάται, μια απόδειξη της δεξιότητας του καλλιτέχνη στην απεικόνιση τόσο της ομορφιάς όσο και της βαρβαρότητας της θάλασσας. Η σύνθεση τραβάει το βλέμμα, οδηγώντας το από τα ταραγμένα νερά στα σύννεφα της καταιγίδας που συγκεντρώνονται από πάνω.