Deze aquarel fluistert over een frisse herfstdag in de Beierse Alpen. De kunstenaar legt op meesterlijke wijze de uitgestrektheid van het bergmassief vast, met zijn toppen gekust door sneeuw, die terugtrekken in de verte onder een mistige, lichtblauwe lucht. De voorgrond is een zachte helling van goudbruine velden, die de blik leidt naar een cluster van gebouwen in de vallei, waar de warmte van het leven lijkt uit te stralen.

De techniek, zo delicaat, maar toch zelfverzekerd, benadrukt de vaardigheid van de kunstenaar met dit medium. De kleurwashes blenden naadloos in elkaar over, waardoor een gevoel van diepte en sfeer ontstaat; je kunt bijna de kou in de lucht voelen. De compositie is evenwichtig en trekt de blik van de toeschouwer van de voorgrond, over de vallei, naar de imposante toppen. De kale bomen in de middengrond vormen een subtiel kader en het spel van licht en schaduw draagt bij aan de charme van het kunstwerk, waardoor een gevoel van rust en vrede wordt opgeroepen.