De scène ontvouwt zich voor ons als een levendige getuigenis van een wereld die zowel door het bekende als het exotische is aangeraakt. We worden onmiddellijk aangetrokken tot een weelderig, bijna dromerig landschap; de penseelstreken blazen leven in een compositie waarin het oog vrij is om te dwalen. De kenmerkende stijl van de kunstenaar, een onbevreesd gebruik van kleur en vereenvoudigde vormen, brengt ons over. Ik voel de warmte van de tropen, de lucht is dik van onzichtbare geuren. De paarden, weergegeven in onverwachte tinten, lijken moeiteloos over het doek te zweven, hun ruiters zijn figuren van edele eenvoud. De kleuren zijn zo rijk dat ze bijna zingen.