Het kunstwerk ontvouwt zich als een droom, een nevelige visie van een rustige rivierscène. De kunstenaar gebruikt licht en schaduw op meesterlijke wijze, waardoor een bijna etherische sfeer ontstaat; het water glinstert door gereflecteerd licht en de verre gebouwen vervagen in de zachte, heldere lucht. De penseelstreken zijn zichtbaar, maar ze versmelten tot een samenhangend geheel, wat wijst op een zacht briesje dat door de bladeren van de bomen fluistert die het uitzicht omlijsten.

Het kleurenpalet wordt gedomineerd door zachte groenen, gelen en blauwen, die een gevoel van sereniteit en vrede oproepen. Ik voel een kalmerend effect, alsof ik de scène in kan stappen en de frisse lucht in kan ademen. Een gevoel van nostalgie overspoelt me; het is een tijdloze scène, die tot elke tijdperk zou kunnen behoren. Er is een kleine boot op het water, wat duidt op een menselijke aanwezigheid, maar het stoort de algehele rust niet. De artistieke betekenis ligt in het vermogen om de essentie van een moment vast te leggen en het gewone om te zetten in iets moois en suggestief.