Het schilderij vangt een serene ochtendscène in het Louvre, badend in het zachte licht van de lente. De lucht, een uitgestrekte vlakte van lichtblauw, is bezaaid met wollige wolken die lui over het doek lijken te drijven. De penseelstreken van de kunstenaar creëren een gevoel van beweging en luchtigheid, alsof de kijker de zachte bries kan voelen. De Seine stroomt sierlijk en weerspiegelt de tinten van de lucht en de gebouwen die langs de oevers staan. De gebouwen zelf, weergegeven met een delicate toets, suggereren de grootsheid en de geschiedenis van het Louvre.

De compositie is zorgvuldig in evenwicht, met de bomen aan de linkerkant die een natuurlijk kader voor de scène vormen. Hun delicate bloesems bieden een vleugje kleur, contrasterend met de koelere tinten van het water en de lucht. Een eenzame figuur staat op de dijk en voegt een gevoel van schaal en menselijkheid toe aan het uitgestrekte landschap. Het gebruik van licht en schaduw door de kunstenaar is meesterlijk en creëert diepte en dimensie. Het schilderij roept een gevoel van vrede en rust op en nodigt de kijker uit om even stil te staan en de schoonheid van het moment te waarderen.