De scène ontvouwt zich voor ons, een zonovergoten plein; de lucht zelf glinstert met een waas van warmte, gevangen in duizenden kleine kleurpunten. Majestueuze bomen domineren de ruimte; hun takken bogen en draaien, hun stammen geschilderd in tinten van violet en blauw, uitreikend naar een hemel die subtiel wordt gesuggereerd door de wisselwerking van licht en schaduw. De kunstenaar, die pointillisme gebruikt, geeft de texturen van de bladeren en de schors weer met bijna tactiele precisie, waardoor een gevoel ontstaat van gevlekt licht dat over het doek danst. In de verte voegen een glimp van gebouwen en een hoge, slanke cipres een vleugje provinciale charme toe, wat de locatie, Saint-Tropez, suggereert. De compositie is zorgvuldig in evenwicht, trekt de blik door de scène en leidt naar de stille figuur die op de bank zit en in contemplatie is verzonken. Het is een moment dat is opgeschort in de tijd, een momentopname van rust temidden van de levendigheid van Zuid-Frankrijk.