Η σκηνή ξεδιπλώνεται μπροστά μας, μια πλατεία λουσμένη στον ήλιο. Ο ίδιος ο αέρας αστράφτει με μια ομίχλη ζέστης, αιχμαλωτισμένη σε χιλιάδες μικροσκοπικές κουκκίδες χρώματος. Τα μεγαλοπρεπή δέντρα κυριαρχούν στον χώρο. Τα κλαδιά τους αψιδώνουν και στρίβουν, οι κορμοί τους ζωγραφισμένοι σε αποχρώσεις βιολετί και μπλε, απλώνονται προς έναν ουρανό που υποδηλώνεται διακριτικά από την αλληλεπίδραση του φωτός και της σκιάς. Ο καλλιτέχνης, χρησιμοποιώντας πουαντιγισμό, αποδίδει τις υφές των φύλλων και του φλοιού με σχεδόν απτική ακρίβεια, δημιουργώντας μια αίσθηση στικτού φωτός που χορεύει στον καμβά. Στην απόσταση, μια νύξη κτιρίων και ένα ψηλό, λεπτό κυπαρίσσι προσθέτουν μια πινελιά επαρχιακής γοητείας, υπονοώντας την τοποθεσία, το Σαν Τροπέ. Η σύνθεση είναι προσεκτικά ισορροπημένη, προσελκύοντας το βλέμμα σε όλη τη σκηνή, οδηγώντας προς την ήρεμη φιγούρα που κάθεται στον πάγκο, χαμένη στον στοχασμό. Είναι μια στιγμή που έχει ανασταλεί στον χρόνο, ένα στιγμιότυπο γαλήνης μέσα στην ζωντάνια της νότιας Γαλλίας.