Een levendig tableau ontvouwt zich, gevuld met de warme tinten van een late zomerse oogst. De gouden hooibergen domineren, hun texturen suggereren de meedogenloze aanraking van de zon; ik kan bijna de jeuk van het hooi tegen mijn huid voelen. Figuren, weergegeven met een rustieke eenvoud, zijn druk bezig met hun werk: vrouwen met hun witte mutsen en donkere rokken, hun houdingen geven een gevoel van gezamenlijk werk. Een man, met zijn hoed die een schaduw over zijn gezicht werpt, leidt de geduldige dieren, hun aanwezigheid verankert de compositie; hun donkere vormen contrasteren met het gouden landschap. Het schilderij is een symfonie van kleur en licht, een scène doordrenkt van een voelbaar gevoel van de ritmes van het plattelandsleven.