Deze suggestieve scène toont een man te paard bij een rustieke hut, geplaatst in een intense en weelderige natuurlijke achtergrond. De centrale figuur, een man op een bruine hengst, is afgebeeld in sterke, maar vereenvoudigde vormen, wat het schilderij een elementaire en directe emotionele kracht geeft. Naast de hut staat een vrouw met een kind, wat warmte en een huiselijk verhaal aan de compositie toevoegt. De bomen op de voorgrond zijn geschilderd met gedurfde, donkere penseelstreken; hun stammen fungeren als verticale lijnen die de menselijke figuren omlijsten en de blik dieper het landschap in leiden.

Het kleurenpalet is opvallend — levendig groen domineert de vegetatie, in contrast met de aardse bruinen van het paard en de hut, met af en toe zachte rode en paarse accenten. Dit rijke kleurenpalet wordt tot leven gebracht door dikke, expressieve penseelstreken die textuur en beweging geven aan het gebladerte en de grond, en de ruwe, ongetemde essentie van de natuur oproepen. De compositie balanceert naturalisme met een gestileerde, bijna primitieve benadering, een kenmerk van de late Tahitiaanse werken van de kunstenaar. Deze mix van figuratie en abstractie, samen met de emotionele nabijheid tussen de figuren en hun omgeving, nodigt uit tot reflectie over het leven, cultuur en de menselijke verbinding met de aarde.