Het kunstwerk transporteert je onmiddellijk; ik kan bijna het ruisen van het water en het gekraak van de machines van de zagerij horen. De kunstenaar vangt op meesterlijke wijze het spel van het licht op het water, waardoor de scène verandert in iets dat zowel dynamisch als sereen is. De gebouwen, aangetast door de tijd, lijken in het landschap genesteld te zijn, een getuigenis van de duurzame relatie tussen natuur en industrie. De compositie trekt de blik, leidt deze van het kletterende water naar de structuren en dan naar de dramatische lucht. Het kleurenpalet, dat wordt gedomineerd door aardetinten en wordt geaccentueerd door het heldere wit van het water, creëert een gevoel van diepte en realisme. Het is een moment dat in de tijd is bevroren, een blik op een vervlogen tijdperk. Het doet me verlangen naar een eenvoudigere tijd, een verbinding met het land.