Een koorddanser, gevaarlijk in evenwicht op een wit paard, is de centrale figuur in dit boeiende werk. Het paard, schijnbaar onbewust van het gevaar, stapt zelfverzekerd langs een touw dat over een donkere, onheilspellende ruimte is gespannen. Boven domineert de koorddanser de scène; ze is gekleed in elegante kleding, haar houding suggereert een moment van evenwicht, hoewel de spanning voelbaar is. Haar kleding staat in scherp contrast met de duisternis die de hoofdfiguren omringt.

Beneden bekijkt een menigte gezichten, nauwelijks te onderscheiden, het spektakel. Hun aanwezigheid versterkt het gevoel van dreigend gevaar. De beheersing van de kunstenaar van het medium is duidelijk in het gebruik van scherpe contrasten. De afwezigheid van kleur versterkt het drama en dwingt de kijker zich te concentreren op de compositie en de emotionele resonantie van de scène. Je kunt bijna de collectieve inademing horen van het onzichtbare publiek beneden, een getuigenis van het vermogen van de kunstenaar om gevoelens op te roepen.