Linoskoczek, niebezpiecznie balansujący na białym koniu, jest centralną postacią tego wciągającego dzieła. Koń, pozornie nieświadomy niebezpieczeństwa, pewnie kroczy po linie rozciągniętej w ciemnej, złowrogiej przestrzeni. U góry linoskoczek dominuje nad sceną; jest ubrana w eleganckie szaty, jej poza sugeruje moment równowagi, choć napięcie jest namacalne. Jej strój wyraźnie kontrastuje z ciemnością otaczającą główne postacie.

Poniżej tłum twarzy, ledwie dostrzegalnych, obserwuje spektakl. Ich obecność potęguje poczucie zbliżającego się niebezpieczeństwa. Mistrzostwo artysty w posługiwaniu się medium jest widoczne w użyciu ostrego kontrastu. Brak koloru potęguje dramat, zmuszając widza do skupienia się na kompozycji i emocjonalnym rezonansie sceny. Prawie słychać zbiorowy wdech niewidzialnej publiczności poniżej, co jest świadectwem zdolności artysty do wywoływania uczuć.