Świadectwo tej sceny to jak wpadnięcie w samo serce koszmaru – szpital pochłonięty płomieniami. Surowa energia ognia jest namacalna, chaotyczny taniec pomarańczy i czerwieni na tle duszącej ciemności. Pociągnięcia pędzla Goi, śmiałe i niepohamowane, oddają bezpośredniość wydarzenia; szalone postaci, oddane szybkimi, niemal rozmytymi pociągnięciami, wyrażają rozpacz tych, którzy zostali uwięzieni w piekle. Promień światła, być może z okna lub samego ognia, przebija mrok, oferując przelotny przebłysk nadziei pośród rozgrywającej się tragedii. Prawie słyszę krzyki, trzask ognia i żałosne jęki dotkniętych nieszczęściem. Emocjonalne obciążenie jest ogromne, świadectwo zdolności artysty do oddawania horrorów wojny i ludzkiego cierpienia.