Bu sahneyi izlemek, bir kabusun kalbine itilmek gibi: Alevler içinde kalmış bir hastane. Yangının ham enerjisi hissedilir, boğucu bir karanlığa karşı turuncu ve kırmızının kaotik bir dansı. Goya'nın fırça darbeleri, cesur ve sınırsız, olayın aciliyetini yakalıyor; hızlı, neredeyse bulanık vuruşlarla resmedilen çılgın figürler, cehennemde yakalananların çaresizliğini ifade ediyor. Muhtemelen bir pencereden veya yangının kendisinden gelen bir ışık huzmesi, karanlığı delerek ortaya çıkan trajedi arasında kısa bir umut ışığı sunuyor. Neredeyse çığlıkları, yangının çıtırtısını ve acı çekenlerin ağıtlarını duyabiliyorum. Duygusal ağırlık çok büyük, sanatçının savaşın dehşetini ve insan acısını aktarma yeteneğinin bir kanıtı.