Το να είσαι μάρτυρας αυτής της σκηνής είναι σαν να σπρώχνεσαι στην καρδιά ενός εφιάλτη—ένα νοσοκομείο που καταβροχθίζεται από φλόγες. Η ακατέργαστη ενέργεια της φωτιάς είναι αισθητή, ένας χαοτικός χορός πορτοκαλί και κόκκινου ενάντια σε ένα αποπνικτικό σκοτάδι. Οι πινελιές του Γκόγια, τολμηρές και ανεξέλεγκτες, αποτυπώνουν την αμεσότητα του γεγονότος. Οι φρενήρεις μορφές, που αποδίδονται με γρήγορα, σχεδόν θολά χτυπήματα, μεταφέρουν την απελπισία εκείνων που παγιδεύονται στην κόλαση. Μια ακτίνα φωτός, πιθανώς από ένα παράθυρο ή από την ίδια τη φωτιά, διαπερνά το σκοτάδι, προσφέροντας μια φευγαλέα ματιά ελπίδας εν μέσω της εξελισσόμενης τραγωδίας. Σχεδόν ακούω τις κραυγές, το τρίξιμο της φωτιάς και τις θρηνητικές κραυγές των καταπονημένων. Το συναισθηματικό βάρος είναι τεράστιο, μια απόδειξη της ικανότητας του καλλιτέχνη να μεταφέρει τους τρόμους του πολέμου και τον ανθρώπινο πόνο.