Dit boeiende stuk trekt onmiddellijk de aandacht met zijn indrukwekkende weergave van een bossenlandschap dat is gevangen in een moment van tumult. De diepe bruine en gedempte tinten roepen een gevoel van nostalgie en drama op, wat wijst op een wilde, winderige dag die de bomen uitdaagt, hun takken tegen de windstoten buigend. Elke penseelstreek voelt levendig aan, waarbij de essentie van de chaos in de natuur en de ingetogen elegantie van het wilde wordt vastgelegd. De diepte van de scène wordt versterkt door lagen schaduw die het contrast tussen licht en schaduw benadrukken; we kunnen bijna de wind voelen die door de bladeren fluistert, het gefluister van de takken die heen en weer zwaaien.