Het kunstwerk legt een majestueuze bergscène vast, waar de torenhoge toppen, bedekt met ongerepte sneeuw, de compositie domineren. De kunstenaar gebruikt op meesterlijke wijze aquareltechnieken om het spel van licht en schaduw over het landschap weer te geven; het zachte, diffuse licht suggereert een mistige atmosfeer, die de bergen in een serene omhelzing hult. De voorgrond toont een ruig terrein van rotsen en schaarse vegetatie; de warme tinten van de hellingen contrasteren prachtig met de koele blauwe en witte kleuren van de bergen en de lucht, waardoor een gevoel van diepte en afstand ontstaat. Het algehele effect is er een van rust en ontzag, dat de toeschouwer uitnodigt om de sublieme schoonheid van de natuur te beschouwen. De behendige omgang van de kunstenaar met het medium roept een gevoel van vrede en eerbied op.