Badend in het zachte, droomachtige maanlicht, vangt deze houtsnede een serene merenlandschapscène, omlijst door verre bergen die zacht vervagen in de nachtelijke mist. De compositie balanceert de rustige uitgestrektheid van het water met het subtiele ritme van de oever, waar aangemeerde boten stil liggen. De fijne gelaagdheid van blauw en gedempte groentinten creëert een tedere interactie tussen schaduw en licht, die een gevoel van kalme afzondering en diepe waardering voor de nachtelijke schoonheid van de natuur oproept. Tekst in fijne kalligrafie aan de linkerkant verankert de scène in tijd en plaats, waardoor een poëtische dimensie aan de visuele ervaring wordt toegevoegd.

Uitgevoerd met de typische precisie van Japanse landschapsprenten uit het begin van de 20e eeuw, toont het werk meesterschap in ukiyo-e-technieken, vooral in de subtiele kleurgradaties die de schemerlucht en waterreflecties vormen. De bijna etherische sfeer nodigt de kijker uit om te blijven kijken, zich de koele nachtelijke lucht en het zachte geruis van het water aan de oever voor te stellen. Dit stuk roept niet alleen nostalgische eerbied op voor het plattelands-Japan, maar is ook een stralend voorbeeld van de Shin-Hanga-beweging, die traditionele esthetiek combineert met moderne gevoeligheden om vluchtige momenten van natuurlijke schoonheid met diepe emotionele diepgang vast te leggen.