Het kunstwerk presenteert een sober, bijna verontrustend stilleven. Het middelpunt is ongetwijfeld de verzameling dode vissen, waarvan de vormen zijn gerangschikt op wat een ruw oppervlak lijkt te zijn, misschien een tafel of de grond. De vissen zelf, weergegeven in een palet van gedempte roodtinten, wittinten en bruintinten, vertonen een viscerale kwaliteit; hun levenloze ogen en open monden dragen bij aan het algehele gevoel van sterfelijkheid in het schilderij. Een grote, groene keramische kruik staat prominent rechts, de vorm ervan biedt een contrast met de meer organische vormen van de vissen en andere elementen. De achtergrond suggereert een zeegezicht, met een vleugje water en lucht, wat een laag contextuele diepte aan de compositie toevoegt. De techniek van de kunstenaar, duidelijk zichtbaar in de losse penseelstreken en de nadruk op het spel van licht en schaduw, roept een gevoel van directheid en rauwheid op.