Dzieło prezentuje surową, niemal niepokojącą martwą naturę. Punktem centralnym jest niewątpliwie asortyment martwych ryb, których kształty ułożone są na czymś, co wydaje się szorstką powierzchnią, być może stole lub ziemi. Same ryby, oddane w palecie stonowanych czerwieni, bieli i brązów, wykazują wiskeralną jakość; ich martwe oczy i otwarte usta przyczyniają się do ogólnego poczucia śmiertelności obrazu. Duży, zielony dzban ceramiczny stoi wyraźnie po prawej stronie, jego kształt stanowi kontrast z bardziej organicznymi kształtami ryb i innych elementów. Tło nawiązuje do krajobrazu morskiego, z sugestią wody i nieba, dodając kompozycji warstwy głębi kontekstowej. Technika artysty, widoczna w luźnych pociągnięciach pędzla i nacisku na grę światła i cienia, wywołuje poczucie bezpośredniości i surowości.