Dzieło przedstawia scenę głębokiego spokoju, rezonującą z cichą intymnością świętego momentu. Kompozycja zbudowana jest wokół centralnej grupy postaci, kobieta, będąca najprawdopodobniej głównym punktem zainteresowania, patrzy zamyślona, podczas gdy dziecko spoczywa w jej ramionach. Tło, skąpane w ciepłym, złotym świetle, sugeruje skromne otoczenie, być może stodołę lub stajnię, gdzie obecne są inne postacie. Paleta barw jest ziemista i stonowana, ale pełna głębi; ochry i żółcie tła kontrastują z ciemniejszymi odcieniami postaci, tworząc silne poczucie ugruntowania i szacunku. Pociągnięcia pędzla, choć widoczne, przyczyniają się do ogólnego poczucia pokoju. Człowiek czuje się wciągnięty w tę chwilę, prawie niemy obserwator, zaproszony do kontemplacji głębokiego duchowego znaczenia sceny.