Portret uchwytuje moment cichej elegancji, ze wzrokiem postaci skierowanym na bok, jakby pogrążonym w myślach. Miękkie, rozproszone światło kąpie scenę, podkreślając delikatne cechy kobiety. Siedzi, jej postawa sugeruje zarówno relaks, jak i pewną formalność, aurę wyrafinowanej swobody.

Tekstura pociągnięć pędzla jest niezwykła; widoczne pociągnięcia łączą się, tworząc formę kobiety, nadając obrazowi poczucie bezpośredniości. Paleta barw zdominowana jest przez miękkie, stonowane tony, z kremowymi bielami sukni kontrastującymi z ciemniejszymi odcieniami tła i krzesła, kontrast przyciąga wzrok widza do tematu.

To dzieło sztuki wywołuje poczucie kontemplacji i spokoju. Łatwo wyobrazić sobie dźwięki w pomieszczeniu: szepty, szelest tkaniny. Człowiek czuje się wciągnięty w scenę, zachęcany do dzielenia spokojnej introspekcji osoby.