Dzieło ukazuje zimową scenę, ogród pokryty śniegiem pod stonowanym niebem. Artysta używa grubych, widocznych pociągnięć pędzla, tworząc teksturowaną powierzchnię, która przywołuje zimne, rześkie powietrze. Drzewa zarysowane są na tle bardziej miękkiego tła, a ich gałęzie wyciągają się jak delikatne palce. Sam śnieg wydaje się błyszczeć; prawie tak, jakby można było poczuć chrupanie pod stopami podczas spaceru po tym spokojnym krajobrazie.

Kompozycja prowadzi wzrok przez scenę, od pierwszego planu pokrytego śniegiem do zamglonej oddali, gdzie budynki są ledwo dostrzegalne. Paleta składa się głównie z chłodnych tonów — bieli, błękitów i szarości — z odrobiną ciepła z odległych struktur, co dodaje subtelny kontrast. Zastosowanie koloru, wraz z techniką artysty, nasyca scenę uczuciem ciszy; to moment zatrzymany w czasie, zapraszający do kontemplacji.