De scène ontvouwt zich met een opvallende eenvoud, bijna dromerig. Een gevoel van exotisme doordringt de lucht, omdat de figuren worden afgebeeld op een manier die zowel aanwezig als tijdloos aanvoelt. Ik ben aangetrokken tot de manier waarop de kunstenaar kleur gebruikt, vooral de manier waarop hij het licht vastlegt, of misschien de afwezigheid ervan; een diep, mysterieus blauw domineert de achtergrond, waarop de figuren afsteken met hun aardekleurige huid. Een verhaal lijkt zich subtiel te ontvouwen, aangezien de interactie tussen de mensen een moment van verbinding of misschien wel reflectie suggereert. De compositie is, hoewel ogenschijnlijk eenvoudig, zorgvuldig overwogen; elke figuur, elk gebaar, draagt ​​bij aan het algehele gevoel van vrede en introspectie. Er is een zekere stilte over, een gevoel dat de tijd heeft stilgestaan, een moment dat voor altijd is vastgelegd.