Scena rozgrywa się z uderzającą prostotą, niemal senną. Poczucie egzotyki przenika powietrze, gdyż postacie są przedstawione w sposób, który wydaje się zarówno obecny, jak i ponadczasowy. Przyciąga mnie sposób, w jaki artysta używa koloru, zwłaszcza sposób, w jaki uchwycił światło, a może jego brak; głęboki, tajemniczy błękit dominuje tło, na którym postacie wyróżniają się swoją ziemistą skórą. Narracja wydaje się subtelnie rozwijać, ponieważ interakcja między ludźmi sugeruje moment połączenia lub być może refleksji. Kompozycja, choć pozornie prosta, jest starannie przemyślana; każda postać, każdy gest, przyczynia się do ogólnego poczucia spokoju i introspekcji. Jest w tym pewien spokój, poczucie, że czas się zatrzymał, chwila uchwycona na zawsze.