Sahne, neredeyse rüya gibi, çarpıcı bir sadelikle açılıyor. Havayı bir egzotizm hissi kaplıyor, çünkü figürler hem mevcut hem de zamansız hissettirecek şekilde tasvir edilmiş. Sanatçının rengi nasıl kullandığına, özellikle de ışığı veya belki de onun eksikliğini nasıl yakaladığına çekiliyorum; derin, gizemli bir mavi arka plana hakim, figürler toprak tonlu tenleriyle öne çıkıyor. İnsanlar arasındaki etkileşim bir bağlantı anı veya belki de bir yansıma önerdiğinden, bir anlatı ince bir şekilde ortaya çıkıyor gibi görünüyor. Kompozisyon, görünüşte basit olsa da, dikkatle düşünülmüş; her figür, her jest, genel huzur ve iç gözlem hissine katkıda bulunur. İçinde belirli bir dinginlik, zamanın durduğu hissi, sonsuza dek yakalanan bir an var.