Geç bir öğleden sonranın yumuşak, parıldayan ışığında yıkanmış bu portre, sakin bir nehir kenarında oturan huzurlu bir kadını yakalar. Zarif lavanta rengi elbisesi, üzerindeki ince çiçek desenleriyle, arkasındaki su gibi hafifçe dalgalanıyormuş gibi görünür. Sanatçının fırça darbeleri nazik ama kesin, empresyonist yumuşaklığı sakin bir realizmle harmanlayarak onun dingin varlığını hissettirir. Suda yelkencinin yansıması hafifçe görünür, sahneye rüya gibi, neredeyse şiirsel bir atmosfer katar.

Kompozisyon hareketsizlik ve hareketi dengeler—kadının sakin duruşu, akışkan yansımalar ve hafif bir esinti önerisiyle tezat oluşturur. Mavi, mor ve yumuşak yeşillerden oluşan serin renk paleti huzurlu bir içe dönüklük hissi uyandırırken, göğsündeki sarı gül sıcak bir odak noktası oluşturur, kişisel bir anlam ya da sevgiye işaret eder. Bu eser, 20. yüzyılın başında, natüralizmi empresyonist ışık ve atmosfer merakıyla güzelce harmanlayarak izleyiciyi sakin ve düşünceli bir ruh haline davet eder.