Ondergedompeld in het zachte, fonkelende licht van een late namiddag, vangt dit portret een serene vrouw zittend aan de oever van een rustige rivier. Haar delicate lavendelkleurige jurk, versierd met een subtiel bloemmotief, lijkt zachtjes te golven als het water achter haar. De penseelstreken van de kunstenaar zijn teder maar precies, en combineren impressionistische zachtheid met een stille realisme die je uitnodigt haar kalme aanwezigheid te ervaren. De reflectie van een zeilboot is vaag zichtbaar in het water, wat een dromerige, bijna poëtische sfeer aan het tafereel geeft.

De compositie balanceert stilstand en beweging — de beheerste houding van de vrouw contrasteert met de vloeiende reflecties en de subtiele suggestie van een briesje. Het koele palet van blauwen, paarsen en gedempte groentinten roept een gevoel van vredige introspectie op, terwijl de gele roos op haar borst een warm brandpunt vormt, wat wijst op persoonlijke betekenis of genegenheid. Dit werk uit het begin van de 20e eeuw verenigt op prachtige wijze naturalisme met de impressionistische fascinatie voor licht en sfeer, en nodigt de kijker uit om te blijven hangen in deze stille, reflectieve stemming.