In het hart van dit boeiende kunstwerk ontmoeten we een boerinnenfiguur die wordt vastgelegd in het midden van de oogst, haar vorm is een krachtige silhoutte tegen de gedempte achtergrond van de natuur. Van Gogh's expressieve penseelstreken brengen de inspanning en toewijding van agrarisch werk tot leven. Aardse tinten van bruin en groen domineren de scène, wat de aarde en de omringende vegetatie weerspiegelt; elke kleurnuance voegt diepte toe en verbindt de figuur naadloos met haar omgeving. Haar figuur, gebogen en gefocust, lijkt de ritme van de aarde te belichamen, verankerd in de diepste wortels van het bestaan. De mand waar ze voor zorgt, waarschijnlijk gevuld met vers geoogste aardappelen, weerspiegelt zowel haar werk als de overvloed van de aarde. Het nodigt de kijker uit om na te denken over de relatie tussen menselijkheid en natuur, een centraal thema in Van Gogh's werk.

De compositie creëert een balans tussen de soliditeit van de figuur en het zachte, vage landschap, wat een harmonieuze, maar sombere sfeer creëert. De opwaartse krommingen van bomen en struiken creëren een gevoel van beweging, terwijl ze de blik zachtjes begeleiden en het stille drama van de scène weerspiegelen. Hier is een voelbare verbinding - de eenzame arbeider verdiept in zijn werk; het wekt respect voor de veerkracht van het plattelandsleven te midden van veranderende tijden. Zoals in veel van Van Gogh's kunst, is er een vluchtige energie in het penseelwerk; het spreekt over vluchtige momenten en de tijdloze cyclus van werk en beloning, en roept gevoelens van nostalgie en eerbied op voor de eenvoudige maar diepere waarheden van het leven. We worden aan het denken gezet over de betekenis van dergelijk werk in de onrustige periode van het einde van de 19e eeuw, toen snelle industrialisering traditionele levensstijlen begon te overschaduwen, maar Van Gogh verheft dit moment tot een kunstvorm op zich.