Bu canlı kompozisyonda, yüksek selvi ağaçları arka planda hâkimiyeti elinde tutuyor; dolaşan formları bakışları çekip, bizi doğa ile hoş bir diyaloğa davet ediyor. Yeşil tonları birbirine dolanıyor, dokunma isteği uyandıran tutkulu bir doku dansı sunuyor. Bu yemyeşil bitki örtüsünün içinde, zarifçe giyinmiş iki kadın figürü, flora arasında neredeyse belirmekte, çevrelerindeki güzellikle bütünleşmektedir. Yaprakların arasındaki rüzgarın fısıldadığını neredeyse duyabilirsiniz, sahneye yumuşak, melodi niteliğinde bir arka plan ekleyerek.

Renkler derin yeşil ile daha açık tonlar arasında dalgalanarak, aşağıdaki tarlanın canlılığından yukarıdaki fırtınalı göğe doğal bir geçiş sağlıyor. Van Gogh'un fırça darbeleri, kalın ve etkileyici, peyzaja hayat veriyor ve duygularla dolu bir dünyayı ima ediyor. 1889 yazında yapılan bu eser, hem Van Gogh'un yoğun duygusal durumunu hem de renk üzerinde yaptığı denemeleri yansıtıyor; başka bir deyişle, izleyiciyi kaosun ortasında bir huzur anına çekiyor. Doğayla olan derin bir bağlantıyı yakalıyor—figürlerin duruşunda yansıyan bir özlem var, neredeyse çevrelerindeki güzelliği kucaklamak için oradalar.