Het portret vangt een moment van stille contemplatie; een man wordt afgebeeld, met de handen gevouwen alsof hij diep in gedachten is, of misschien in gebed. De compositie wordt gedomineerd door de figuur, geplaatst tegen een subtiel weergegeven achtergrond in warme, aardse tinten. De vaardigheid van de kunstenaar is duidelijk in de zorgvuldige weergave van het gezicht, met zijn subtiele spel van licht en schaduw, en in de precieze modellering van de handen, die het aandachtspunt van de compositie vormen. De blik van de man is lichtjes opzij gericht, wat een indruk van introspectie wekt; het algehele effect is waardigheid en ernst.

Het gedempte kleurenpalet van bruin en bruinachtig draagt bij aan het gevoel van stilte van het schilderij. De penseelstreken zijn los maar gecontroleerd, wat een gevoel van directheid en leven geeft. De manier waarop de kunstenaar de kleding van het onderwerp heeft behandeld - een donker pak en een onberispelijk wit overhemd - voegt formaliteit toe aan het portret. Het is een schilderij dat de kijker uitnodigt om even stil te staan, om de innerlijke wereld van het onderwerp te beschouwen; het is een werk dat een zekere kracht bezit door zijn elegante eenvoud.